Gdynia na kadrowym zakręcie. Miastem zarządza się coraz trudniej, a końca zmian nie widać

Trudno już nadążyć za tym, kto aktualnie odpowiada za poszczególne obszary funkcjonowania Gdyni. Jeszcze trudniej uwierzyć, że przy takiej rotacji ktokolwiek jest w stanie konsekwentnie realizować długofalowe plany. W ciągu niespełna dwóch i pół roku zmieniło się niemal całe kierownictwo miasta. Odchodzili wiceprezydenci, dyrektorzy zarządzający, zmieniali się ludzie odpowiedzialni za inwestycje. Teraz rezygnację składa Oktawia Gorzeńska, ostatnia osoba z pierwotnego grona wiceprezydentów, która nieprzerwanie pełniła tę funkcję od początku kadencji.

Można oczywiście powiedzieć, że ludzie przychodzą i odchodzą, że polityka samorządowa bywa trudna, że nie każda współpraca się układa, a czasem po prostu trzeba dokonać zmian. Tylko że w Gdyni trudno już mówić o pojedynczych roszadach. To zaczyna przypominać permanentną reorganizację, w której zanim nowa osoba zdąży poznać swoje obowiązki, mieszkańcy dowiadują się, że trzeba szukać kolejnej.

Nie mówimy o niewielkiej gminie, w której kilka osób może zarządzać większością spraw bez większego problemu. Gdynia to blisko ćwierć miliona mieszkańców, ogromna administracja, szkoły, przedszkola, miejskie spółki, transport, inwestycje i setki zadań, które wymagają nie tylko podejmowania decyzji, ale przede wszystkim ich konsekwentnego realizowania. Do tego potrzebny jest stabilny zespół. Nie polityczna karuzela, na której kolejne osoby próbują złapać się poręczy, zanim przyjdzie następna zmiana.

Pięć odejść i coraz mniej ciągłości

Bilans ostatnich trzydziestu miesięcy jest niepokojący. Bartłomiej Austen zrezygnował z funkcji wiceprezydenta, umowę z Tomaszem Gałązką rozwiązano, Maciej Zielonka i Mariusz Bzdęga odeszli po rozpadzie koalicji, a teraz rezygnację składa Oktawia Gorzeńska. Do tego dochodzi historia Tomasza Augustyniaka, który najpierw był wiceprezydentem, później dyrektorem zarządzającym do spraw społecznych, a następnie ponownie objął stanowisko zastępcy prezydent. W pewnym momencie kierownictwo miasta liczyło nawet sześć osób, jeśli uwzględnić dyrektorów zarządzających, których kompetencje zbliżone były do kompetencji wiceprezydentów. Miało to zapewne usprawnić zarządzanie i rozłożyć odpowiedzialność. Dzisiaj trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że rozbudowana struktura nie przełożyła się na stabilność, a kolejne zmiany coraz bardziej utrudniają ustalenie, kto właściwie odpowiada za poszczególne decyzje.

Najbardziej niepokoi jednak nie sama liczba nazwisk, lecz obszary, których te zmiany dotyczą.

Edukacja bez gospodarza

Rezygnacja Oktawii Gorzeńskiej przypada na wyjątkowo niefortunny moment. Miasto przygotowuje budżet na 2027 rok, a edukacja jest jednym z największych obszarów miejskich wydatków. To nie jest dział, którym można zarządzać przy okazji, pomiędzy kolejnymi zmianami kadrowymi. Przed gdyńską oświatą stoją poważne wyzwania - niż demograficzny wymusza przemyślenie sieci placówek, organizacji pracy szkół i przedszkoli oraz sposobu wydawania pieniędzy. Potrzebne są rozmowy ze związkami zawodowymi, decyzje dotyczące infrastruktury, termomodernizacji i dostosowania placówek do zmieniającej się liczby uczniów. To trudne tematy, wymagające odpowiedzialności i konsekwencji. Nie da się ich rozwiązać komunikatem prasowym ani kolejnym zespołem powołanym do przeanalizowania sytuacji.

Inwestycje na karuzeli

Jeszcze bardziej wymowna jest sytuacja w obszarze inwestycji. W ciągu trzydziestu miesięcy nadzór nad tym pionem przechodził przez ręce kolejnych osób: Bartłomieja Austena, przejściowo Tomasza Augustyniaka, Tomasza Gałązki, a od jesieni 2026 roku Andrzeja Ryńskiego. W tym samym czasie Wydział Inwestycji ma już trzeciego naczelnika.

Trudno oczekiwać, że taka rotacja sprzyja sprawnemu prowadzeniu wieloletnich projektów. Inwestycje miejskie nie zaczynają się i nie kończą wraz ze zmianą osoby nadzorującej. To skomplikowane procesy, w których trzeba pilnować dokumentacji, uzgodnień, finansowania, wykonawców, terminów i dziesiątek decyzji. Każda zmiana na stanowisku kierowniczym oznacza konieczność przejęcia odpowiedzialności, poznania spraw i ustalenia priorytetów. Czasem również ponownego otwierania tematów, które wydawały się już uzgodnione.

Nie twierdzę, że każda zmiana personalna musi automatycznie oznaczać opóźnienie konkretnej inwestycji. Trudno też udawać, że nie ma żadnego znaczenia, kto i jak długo odpowiada za jej prowadzenie. W mieście, które od lat zmaga się z problemami z realizacją części inwestycji, stabilność zarządzania powinna być jednym z podstawowych warunków poprawy sytuacji, a nie kolejnym deficytowym zasobem.

Prezydentura bez zespołu

Kto właściwie odpowiada za ten stan rzeczy? Można tłumaczyć kolejne odejścia rozpadem koalicji, różnicami zdań, zmianą układu politycznego czy indywidualnymi decyzjami osób zajmujących stanowiska. Można wskazywać na poprzedników i trudną sytuację finansową miasta. Można też za każdym razem ogłaszać, że właśnie rozpoczyna się nowy etap, a nowy zespół wniesie świeżą energię i skuteczność. Tylko ile razy można zaczynać od nowa?

Odpowiedzialność za dobór najbliższych współpracowników, organizację pracy kierownictwa i zapewnienie ciągłości zarządzania spoczywa przede wszystkim na Prezydencie Gdyni – Aleksandrze Kosiorek. To ona powinna stworzyć zespół, który nie tylko zajmuje stanowiska, ale potrafi wspólnie realizować określoną wizję. Jeżeli po trzydziestu miesiącach kadencji niemal całe pierwotne kierownictwo przestało pełnić swoje funkcje, trudno uznać to za zwyczajną wymianę kadr.

Można mieć najlepsze pomysły, przygotowywać strategie, zapowiadać inwestycje i mówić o rozwoju Gdyni. Tylko że bez ludzi, którzy będą te plany konsekwentnie realizować, wszystko pozostanie na papierze. Miasto nie potrzebuje kolejnych nazwisk na tabliczkach przy drzwiach gabinetów. Potrzebuje sprawnego mechanizmu podejmowania decyzji, odpowiedzialności i współpracy.

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że rachunek za kadrową niestabilność nie zostanie wystawiony wyłącznie politykom. Zapłacą za nią mieszkańcy w postaci przesuwanych terminów, niedokończonych projektów, niepewności w szkołach i przedszkolach, kolejnych analiz zamiast decyzji oraz inwestycji, które zamiast przybliżać miasto do celu, będą czekały na następnego nadzorcę.

Gdynia jest w połowie kadencji. To moment, w którym powinny być już widoczne efekty pracy, a nie kolejne próby poukładania kierownictwa. Tymczasem coraz trudniej dostrzec stabilny zespół, który miałby za te efekty odpowiadać. Po dwóch i pół roku wciąż można odnieść wrażenie, że w gdyńskim urzędzie najważniejszym projektem jest ustalenie, kto będzie zarządzał następnym projektem.